درمان آگورافوبیا شامل مجموعهای از روشهای رواندرمانی و دارودرمانی است که به فرد کمک میکند تا بر این ترسها غلبه کرده و بتواند به زندگی عادی خود بازگردد. روشهای رواندرمانی مانند درمان مواجهه و درمان شناختی-رفتاری به طور موثری در کاهش علائم آگورافوبیا نقش دارند. همچنین، داروهای ضدافسردگی و ضداضطراب میتوانند در کنار درمانهای روانشناختی به بهبود علائم کمک کنند. در این مقاله، به بررسی انواع درمانهای آگورافوبیا و اثربخشی آنها خواهیم پرداخت تا به درک بهتری از چگونگی مدیریت این اختلال اضطرابی دست یابیم.
درمان آگورافوبیا چیست؟
درمان آگورافوبیا شامل چندین رویکرد است که به طور کلی به دو دسته تقسیم میشوند:
1.درمانهای روانشناختی
- درمان مواجهه: در این روش، فرد به تدریج با موقعیتهای مورد ترس مواجه میشود تا بتواند با آنها کنار بیاید و اضطراب خود را کاهش دهد.
- درمان شناختی-رفتاری: در این رویکرد، فرد با کمک روان درمانگر یاد میگیرد که افکار و باورهای غلطی که منجر به ترس و اضطراب میشوند را شناسایی و اصلاح کند.
- درمان گروهی: برخی افراد از حمایت و بازخورد سایر افراد با مشکلات مشابه بهره میبرند.
2. درمان دارویی
- داروهای ضدافسردگی مانند SSRI ها: این داروها میتوانند به کاهش اضطراب و بهبود خلق کمک کنند.
- داروهای ضداضطراب مانند بنزودیازپین ها: این داروها میتوانند به کاهش موقت اضطراب کمک کنند.
معمولاً ترکیبی از درمانهای روانشناختی و دارویی مؤثرترین رویکرد برای درمان آگورافوبیا است. پزشک یا متخصص سلامت روان میتواند بهترین برنامه درمانی را برای هر فرد تجویز کند.
چه عواملی در انتخاب بهترین روش درمان برای آگورافوبیا نقش دارند؟
در انتخاب بهترین درمان برای آگورافوبیا، چند عامل مهم نقش دارند:
اولین عامل، شدت علائم فرد است. افرادی که دچار آگورافوبیای شدید هستند، ممکن است نیاز به درمان ترکیبی دارویی و رواندرمانی داشته باشند. در موارد خفیفتر، درمان رواندرمانی به تنهایی ممکن است کافی باشد.
دیگر عامل مهم، سابقه پزشکی و سلامت روانی فرد است. اختلالهای همزمان مانند افسردگی یا اختلالات اضطرابی دیگر ممکن است نیاز به درمان دارویی را افزایش دهند. همچنین سابقه مصرف دارو یا پاسخ فرد به درمانهای قبلی میتواند در تصمیمگیری راهنما باشد.
علاوه بر این، ترجیحات و آمادگی بیمار نیز در انتخاب درمان مؤثر است. برخی افراد ترجیح میدهند ابتدا از درمانهای دارویی استفاده کنند، در حالی که سایرین ممکن است به درمانهای رواندرمانی بیشتر علاقهمند باشند. همچنین در دسترس بودن و هزینه درمان نیز در این تصمیمگیری نقش دارند.
یشتر بخوانیدم درمان افسردگی
چالشها و موانع درمان آگورافوبیا چیست؟
در درمان آگورافوبیا، چند چالش و موانع مهم وجود دارد:
- بیماران آگورافوبیا اغلب سعی میکنند از موقعیتهای مورد ترس خود اجتناب کنند. این رفتار پرهیزی میتواند باعث تداوم و تشدید نشانههای اختلال شود.
- اعتماد به نفس و خودکارآمدی پایین: بیماران اغلب دچار باورهای منفی درباره توانایی خود در مدیریت موقعیتهای مورد ترس هستند. این باورها مانع مواجهه با ترسها میشود.
- بیماران ممکن است از درخواست کمک در موقعیتهای دشوار اجتناب کنند که این مانع مواجهه با ترسها میشود.
- بعضی از بیماران ممکن است ماهیت اختلال آگورافوبیا را به درستی درک نکنند و این مانع همکاری آنها در فرآیند درمان شود.
- برخی افراد ممکن است از علائم جسمی ناشی از اضطراب در موقعیتهای مورد ترس نگران باشند که مانع مواجهه با آنها میشود.
- پس از درمان، باز هم ممکن است نشانههای آگورافوبیا در برخی موقعیتها بازگردند که نیازمند برنامهریزی برای مدیریت عود است.
بیشتر بخوانید: درمان اضطراب
سخن آخر
درمان آگورافوبیا از طریق راه های زیادی از جمله روان درمانی و مصرف دارو قابل انجام است. در روان درمانی تمرکز بر کاهش علائم منفی اضطراب و یا دیگر افکار و رفتارهای شکست خورده (درمان شناختی رفتاری) می باشد و در درمان آگورافوبیا بسیار موثر است. در واقع، وقتی آگورافوبيا همراه با اختلال هراس باشد، درمان شناختی رفتاری يا روان درمانی به عنوان موثرترین راه برای از بین بردن علائم و جلوگیری از بازگشت این اختلال محسوب می شود.
در حقیقت، گاهی اوقات برخی از بیماران در ابتدا به درمان شناختی رفتاری که به صورت گروهی می باشد در دوره کوتاهی پاسخ مثبتی می دهند و درمان صورت می گیرد روش درمان که در مدیریت آگورافوبیا موثر واقع شده، شامل خودباوری است.
در این فرآیند درمان، فرد خود را در شرایطی که باعث افزایش سطح اضطراب می شود تصور می کند. در این حالت از تکنیک های آرام سازی (حساسیت سیستماتیک) به منظور تسلط بر اضطراب خود استفاده می کند. در این صورت فرد به هنگام مواجهه در شرایط واقعى به تدریج از اضطراب و هراس او کاسته می شود و با تکرار این تکنیک درمان صورت می گیرد.
سلام من شخصی ام که اکثرا از خونه بیرون نمیرم و اگر هم برم به خاطر مدرسه ام هستش که اونم با ماشین میرم میام و اکثر مهمونی های خانوادگی هم شرکت نمیکنم (دلیلی واسه این کار ندارم)
جوری ام که اصلا دلم نمیخواد پام رو از اتاقم بزارم بیرون چه برسه خونه
از تنبلی هم نیست چون واسه خودم تنهایی کلی فعالیت میکنم
تو مدرسه و جمع هم ترجیح میدم حرف نزنم چون وقتی حرف میزنم ضربان قلبم خیلی میره بالا و شروع به داغ شدن میکنم جوری که یکی بهم دست بزنه میگه چرا طب کردی
واقعا خیلی حس بد و مزخرفیه و روز به روز بدتر میشه جوری که حتی وقتی میریم بیرون نمیتونم پام رو از ماشین بزارم بیرون
به نظرتون به این فوبیا دچار شدن نیاز به روان پزشک دارم؟
چون سنم کمه خانوادم فک میکنن که از قصد این کار هارو میکنم و اگر بهشون راجب ترس هام بگم فقط میخندن و فکر میکنن میخوام جلب توجه کنم در صورتی که جلب توجه کردن جز اون کار هایی که تو دنیا بیشتر از همه حالم ازش بهم میخوره چون همشه باعث داغ کردنم گیشه واقعا خیلی میترسم تروخدا کمکم کنید
با سلام
میان صحبت هاتون جمله ای گفتید که توجه مرا به خود جلب کرد «دلم نمی خواد پام از اتاق بیرون بذارم …»
در شهر محل سکونت تان به یکی از همکاران روان پزشک که روان درمانی هم انجام میدند مراجعه نمایید