اگر در مورد سلامت روانی یا عاطفی خود نگرانی هایی دارید، ممکن است احساس تنهایی کنید. میلیونها نوجوان و جوان با مشکلات روانی مانند اضطراب و افسردگی زندگی میکنند و با موضوع (چگونه به خانواده بگوییم افسرده هستیم) دست و پنجه نرم میکنند. در این مقاله قصد داریم به شما نکاتی را بگوییم تا بتوانید (چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم) را حل کنید.
اولین قدم برای داشتن احساس بهتر کمک خواستن نیست، در واقع کمک خواستن قدم دوم است. با این حال، در مورد درمان از والدین پرسیدن ممکن است بسیار طاقت فرسا باشد، اما در عین حال بسیار شجاعانه نیز میباشد.
اگر آماده برداشتن قدم بعدی و صحبت با والدین خود در مورد درمان هستید، ممکن است از خود بپرسید که چگونه گفتگو را شروع کنید. همچنین ممکن است از خود بپرسید که اگر والدینتان حمایت نمی کنند، چگونه آماده شوید، چه انتظاری داشته باشید و چگونه با این وضعیت کنار بیایید. در ادامه نکاتی را ذکر کردهایم که میتواند به شما کمک کند با والدین خود در مورد نیازتان به روانشناس، صحبت کنید.
نکاتی برای چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم
تماس گرفتن و درخواست کمک هرگز کار آسانی نیست. و شرح موضوع با والدینی که ممکن است حمایت کننده نباشند، می تواند بر ناراحتی بسیاری از نوجوانان و جوانان بیفزاید. خبر خوب این است که راههایی برای نزدیک شدن به این مکالمه وجود دارد که میتواند به آسان تر شدن آن کمک کند.
قبل از اینکه با والدین خود بنشینید، بسیار مهم است که کمی وقت بگذارید تا برای گفتگو آماده شوید. اول و مهمتر از همه، باید برایتان واضح باشد که چرا میخواهید درمان را شروع کنید. یک لحظه پدر و مادر خود را فراموش کنید و با خودت چک کنید که چرا نیاز به روانشناس دارید و بعد به موضوع “چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم” بپردازید.
قبل از شروع این گفتگو با والدینتان، سؤالات زیر را در رابطه با درمان از خودتان بپرسید:
- چرا روانشناس برای من خوب خواهد بود؟
- چرا حالا نیاز به درمان دارم؟
- امید دارم که چه چیزی را از این درمان بدست بیاورم؟
اگر به پاسخهای خود مطمئن باشید، میتوانید بهگونهای ارتباط برقرار کنید که باعث احترام و جدیت شما شود.
همچنین انجام برخی تحقیقات در این باره میتاواند بسیار برایتان کمک کننده باشد. با انجام تمامی این کار ها شما یک استدلال آگاهانه ارائه خواهید داد. به عنوان مثال، در مورد نوع درمانی که دوست دارید و چرا فکر آن خپبرایتان خوب است. زمانی که شما کمتر مطلع باشید، بحث کردن بسیار سختتر خواهد بود.
موضوع را با اشتباهی که مادر و پدرت کردهاند، رهبری نکن. در حالی که درمان میتواند مکانی باشد که در آن باید با استراتژیهای فرزندپروری یا حتی تجربیات آسیبزا کنار بیایید، اما شما نباید اشتباهات پدر و مادر خود را مدام به آن ها بگویید.
در عوض، از این بهعنوان فرصتی برای به اشتراک گذاشتن آنچه امیدوارید در مورد خودتان یاد بگیرید، استفاده کنید، نه آنچه را که امیدوارید در مورد والدین خود بیاموزید.
بیشتر بخوانید: افسردگی در نوجوانان
مراحل آماده شدن برای چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم
برای مکالمه برنامه ریزی کنید
وقتی با برنامه وارد می شوید، کنترل بیشتری خواهید داشت. دریابید که بهترین زمان برای صحبت با والدینتان بر اساس زمانی است که فکر می کنید سطح استرس آنها کمترین میزان خواهد بود.
آنچه را که می خواهید بگویید بنویسید. اکنون زمان آن است که به طور کامل در مورد آنچه که با آن دست و پنجه نرم میکردید فکر کنید، تا بتوانید با والدین خود روراست باشید.
شکل ارتباط خود را در فرآیند “چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم” انتخاب کنید
یک گام مهم این است که تصمیم بگیرید که آیا بهتر است شخصاً با والدین خود صحبت کنید، از طریق پیامک یا از طریق تماس تلفنی، یا اگر نیاز به نوشتن نامه یا ایمیل دارید.
مکالمه را قبل از بیان موضوع “چگونه به خانواده بگوییم افسرده هستیم” تمرین کنید یا محتوا را پیش نویس کنید
آنچه را که قرار است به والدین خود بگویید و فکر می کنید که آنها چگونه پاسخ خواهند داد تمرین کنید. مکالمه را ساده نگه دارید و خیلی پیچیده نباشید. به عنوان مثال، «مامان/بابا، اخیراً با [جای خالی را پر کن] مشکل داشتم و این باعث شد که [جای خالی را پر کنم]. فکر می کنم به کمک بیشتری نیاز دارم و از درمان سود خواهم برد. میتوانید به من کمک کنید؟”
آنها را در تصمیم گیری و فرآیند مشارکت دهید
در حالی که برخی از والدین ممکن است به درمان “باور” نداشته باشند یا حتی از درمان ترس داشته باشند، بسیاری از والدین بهترین اتفاق را برای فرزندانشان می خواهند.
اگر از والدین خواسته شود در یافتن یک درمانگر مشارکت داشته باشند یا از آنها کمک بخواهند، تمایل بیشتری برای کمک به روند درمانی دارند.
سوالات و پاسخ هایی که باید قبل از شروع گفت و گو “چگونه به خانواده بگوییم افسرده هستیم” پیش بینی کنید
موردی در بیماری روانی وجود دارد که می تواند نزدیک شدن به والدین خود برای دریافت کمک را برای نوجوانان و جوانان چالش برانگیز کند. برنامه ریزی برای گفتن و پیش بینی سوالات و پاسخ هایی که ممکن است با والدینتان داشته باشید می تواند به شما کمک کند تا بر نیازهای خود متمرکز بمانید. با این حال، سعی کنید آنقدر زیاد فکر نکنید تا برای گفتگو با والدینتان استرس زیادی نداشته باشید. به یاد داشته باشید، اکثر والدین حاضرند برای کمک به فرزندان خود هر کاری انجام دهند.
اگرچه برخی از والدین از مشکلات آگاه هستند و سعی کرده اند کمک کنند، ممکن است دیگران از این مشکلات بی خبر باشند و شنیدن میزان مبارزات شما برای آنها ممکن است تازگی داشته باشد. با در نظر گرفتن این موضوع، برخی از سوالات متداول والدین اغلب حول محور تلاش برای درک بیشتر در مورد مشکل و چگونگی کمک به آنها است.
سوالاتی که ممکن است والدینتان از شما بپرسند
چه مدت است که این احساس را دارید؟
آیا برای شما اتفاقی افتاده است که این اتفاق بیفتد؟
آیا ما کاری کردیم که این اتفاق بیفتد؟
ما چه کمکی میتوانیم بکنیم؟
وقتی صحبت از نحوه واکنش والدین به میان می آید، نوجوانان و بزرگسالان جوان می توانند انتظار طیف وسیعی از پاسخ ها را داشته باشند.
فقط با من صحبت کن “چگونه به خانواده بگوییم افسرده هستیم”
والدین ممکن است نگران یا حتی آزرده شوند که شما ممکن است بخواهید با شخص ثالثی به جای اینکه به او اعتماد کنید، صحبت کنید. به همین دلیل، توصیه میشود که آماده پاسخگویی باشید که چرا میخواهید به جای یک عضو خانواده با یک متخصص صحبت کنید.
یکی از راههای رسیدگی به این موضوع این است که بگویید صحبت کردن با شخص ثالث ممکن است توانایی یا تمایل شما را برای به اشتراک گذاشتن و باز شدن بیشتر با خانوادهتان بهبود بخشد.
آیا درمان را جدی می گیرید؟ “چگونه به خانواده بگوییم افسرده هستیم”
والدین ممکن است بپرسند که آیا قصد دارید درمان را جدی بگیرید و بخواهند بشنوند که به اهداف درمان متعهد هستید و فقط به یک راه حل سریع امیدوار نیستید. در اصل اگر میخواهید زمان و پول خود را صرف درمان کنید، از تعهد خود مطمئن باشید.
دلایلی دارید که چرا فکر میکنید درمان برای شما خوب است و شواهدی از درک شما از سرمایهگذاری و تعهد مورد نیاز نشان میدهد.
هزینه درمان چقدر خواهد بود؟
پیشنهاد میشود تا آنجا که میتوانید درباره جنبه مالی درمان تحقیق کنید، تا بتوانید برای پاسخ به سؤالات آنها در رابطه با هزینههای درمان آماده باشید.
چه اطلاعاتی را درباره درمان با ما فاش خواهید کرد؟
یکی دیگر از مواردی که باید در نظر بگیرید این است که آیا می خواهید خانواده شما بخشی از درمان شما باشند یا ترجیح می دهید این مکان خصوصی برای شما باشد؟ آماده پاسخ دادن به سؤالات در مورد مرزها با والدین خود باشید، که ممکن است بخواهند بیشتر و کمتر از آنچه شما ترجیح می دهید درگیر شوند.
اگر والدین حمایت نمی کنند چگونه به خانواده بگوییم به روانشناس نیاز داریم و چه کاری می توان انجام داد
متأسفانه، حتی پس از برنامه ریزی کافی و گفتگوهای متفکرانه، برخی از والدین ممکن است هنوز از درمان حمایت نکنند. که اگر چنین باشد، نوجوانان و جوانان میتوانند به دنبال مشاور مدرسه، پزشک یا به مرکز بهداشت یا کلینیک رایگان بروند. اغلب، این متخصصان میتوانند با والدین آنها صحبت کنند یا به آنها کمک کنند تا یک استراتژی جدید برای دریافت کمک و حمایت مناسبی که نیاز دارند ارائه دهند.
اگر والدین شما با تمایل شما به دنبال درمان مخالفند، دادن زمان لازم به این فرآیند ضروری است.
والدین میتوانند از نسلهای مختلف، فرهنگهای مختلف یا ذهنیتهای مختلف باشند که سلامت روان را چیزی میدانند که میتوان انتخاب کرد یا باید خصوصی نگه داشت. بگذارید همانطور بمانند، و سعی کنید عصبانی نشوید، اما درک کنید که ممکن است برای والدینتان زمان لازم باشد تا با درمان کنار بیایند.
گاهی اوقات والدین حمایت نمی کنند زیرا نمی دانند درمان چیست و چگونه کار می کند. اگر آنها خودشان به درمان نرفته باشند یا کسی را که تحت درمان بوده را بشناسند، ممکن است از اطلاعاتی در مورد آنچه در درمان انتظار دارند بهره مند شوند. کمک به آنها برای درک اینکه درمان چیست، می تواند مفید باشد.
اگر درمان را شروع کردهاید (علیرغم مخالفت والدینتان) و متوجه تأثیرات مثبت یا بینشهای بهدستآمده از درمان شدهاید، روشهایی را که درمان به شما کمک کرده یا تواناییتان را برای برقراری ارتباط یا درک والدینتان بهبود بخشیده است، در نظر بگیرید. با نشان دادن والدین که درمان واقعاً میتواند رابطه آنها با شما را بهبود بخشد، یا وضعیت روانی کلی شما را بهبود بخشد، آنها میتوانند بیایند و شروع به تجدید نظر در نظرات خود کنند.
اگر در مورد سلامت روانی و عاطفی خود نگرانی دارید، درخواست کمک اولین قدم برای بهتر شدن است. گفتوگو با والدینتان در مورد احساستان ممکن است به کاهش اضطراب کمک کند و به شما امکان دهد راههایی برای مشاوره گرفتن پیدا کنید.
اگر نگران واکنش والدینتان هستید، قبل از صحبت کردن با آنها، کمی وقت بگذارید تا افکارتان را سازماندهی کنید. مکالمه را روی شما و نیازهایتان متمرکز کنید. و به یاد داشته باشید که برای پردازش اطلاعات به آنها زمان بدهید. اگر هنوز حمایت نمی کنند، با یک مشاور مدرسه یا پزشک تماس بگیرید.
خب راستش من مامان بابام نمیدونن که چی داره واسم میگذره و من نیاز دارم که یکی پدر و مادرم را متقاعد کنه من نیاز دارم به یک روانشناس نمیخوام اونا رو وارد این مشکلات با محوطه خودم کنم چون اونا به اندازه کافی مشکل دارند و….
کاملاً درک میکنم که نمیخواهید بار بیشتری روی دوش خانوادهتون بگذارید، ولی باید بدونید که حال روحی شما هم به اندازهی کافی مهمه. کمک گرفتن از یک رواندرمانگر یا روانپزشک، نشانهی ضعف نیست؛ بلکه نشونهی درک درستی از خود و نیازهای روانیه. اگر احساس میکنید نمیتونید مستقیماً با والدینتون صحبت کنید، گاهی یک جلسه مشاوره برای والدین به صورت جداگانه میتونه کمککننده باشه تا شرایط شما رو بهتر بفهمن.